Blog of chitponpyin

လျပည့္ေက်ာ္ည

စဥ္းစားမရတဲ့သစ္ပင္

အဲဒီေကာင္းကင္ထဲမွာဘဲ အေရာင္ေတြကြဲေနခဲ့တာ၊အျဖဴကျဖဴ အျပာကျပာနဲ႕၊  အေျပာင္းအလဲမ်ားတဲ့ ေကာင္းကင္တခုဘဲ။

ဒါေပမယ့္ ေန႕နဲ႕ညက ေတာ့ ပံုေသသတ္မွတ္၊ အလြမ္းနဲ႕ ဘဲ ဇာတ္သိမ္းတတ္တဲ့ေကာင္ပါ။

ခ်က္ခ် မထားတဲ့ တံခါးတခ်ပ္အတြက္ တြန္းဖြင့္မျဖစ္ခဲ့တဲ့ လက္တစံုမွာ မာယာေတြေတာ့ မပါဘူး၊ အျဖဴေရာင္တခုေၾကာင့္ ငါ့ကာလာေတြ စြန္းထင္းခဲ့ရၿပီ။

ေကြ႕ေကာက္တတ္တဲ့ သစ္တပင္အတြက္ ထန္းေတာေတြရဲ႕ သမိုင္းကို ေမ့ ေလ်ာ့ထားေပးခဲ့တယ္၊ မင္းဟာ ျမစ္တစင္း မဟုတ္ဘူး၊ မင္းဟာ ႏြယ္ပင္မဟုတ္ဘူး— ဒါနဲ႕ဘဲ အစစအရာရာဟာ မင္း ေျပာတဲ့စကားနဲ႕ အရာထင္ခဲ့တာ။

လူေျပာမ်ားတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္အတြက္ မယ္လိုဒီေကာင္း ေကာင္း မလိုဘူး၊ မိုက္ကယ္အိန္ဂ်လို ေရးတဲ့ ပန္းခ်ီကားမဟုတ္တဲ့ မင္းရဲ႕ ခန္းနားမႈအတြက္ ငါ့မွာ ေပးစရာ မ်က္ႏွာက်က္ ေနရာမ်ားမ်ားစားစား မခ်န္ထားခဲ့မိဘူး။

ဒါေပမယ့္ ျပတိုက္ထဲမွာ အလွျပသိမ္းထား ဖို႕အတြက္ မူးစုပဲစု စုထားတဲ့ေမတၱာ တခုအတြက္ သံေယာဇဥ္နဲ႕ ေဘာင္ခတ္ ငါ့ကိုယ္ငါခ်ည္ေႏွာင္တဲ့ ႀကိဳးနဲ႕ ဘဲ တံပိုးခရာမႈတ္ တေယာက္ထဲ အထိမ္းအမွတ္လုပ္ေနခဲ့တယ္။

ကဗ်ာ တပုဒ္တပုဒ္ရလိုက္တိုင္း ငါတခုတခု ခံစား ရတတ္ တယ္၊ အမွတ္တရ ျဖစ္ျဖစ္၊ အမွတ္မရတာဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ တကိုယ္ေတာ္ဇြတ္မိုက္၊ ထင္သလို လိုက္ခဲ့တယ္၊ ငါ့ပင္လယ္နဲ႕ငါ ၊ လႊင့္လိုက္တဲ့ ရြက္ေတြ၊ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေနာက္က်ေနတဲ့ မိုးရာသီ တမ္းခ်င္း တပုဒ္၊ သူသူငါငါ ေျပာၾကတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႕ ခပ္ႏွိပ္၊ ငါ့ရဲ႕ အိပ္မရတာ ေတြအတြက္ ညကိုဘဲ အျပစ္တင္သင့္တယ္။

ပံုမွန္လွဳပ္ရွား မႈေတြထဲက butterfly effect အတြက္ ငါ့အေတာင္ပံေတြ အလုပ္ရႈပ္ခဲ့ရတယ္။ သီအိုရီ ေတြရဲ႕ခန္းနားမႈေတြက ပံုေသနည္းေတြနဲ႕ ရိုက္ခ်ိဳး၊ ငါ့ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွိပ္စက္တယ္။ ကိုယ္က်င့္တရား ေကာင္းမြန္မႈ အတြက္ ရက္ကြက္ေထာက္ခံစာရွိတယ္၊ ရဲစခန္းေထာက္ခံစာရွိတယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းတက္ဖူးတယ္။ ရံုးလုပ္နည္းအရေတာ့ ဒါေတြဟာ ျပည့္စံုလံုေလာက္တဲ့  စာရိတၱဘဲ။

ေနာက္က်ေနတဲ့ ေန႕ရက္ေတြထဲမွာ ပစၥဳပါန္စာသားကိုက်ဳးရင့္ၾကည့္ေတာ့ ဟန္ေဆာင္မႈေတြဘဲ ထြက္က်လာတယ္။ အၿပံဳးတုေတြ ကိုစားသံုးမႈေၾကာင့္ အဆိပ္သင့္ခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးေတြအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဆိုတာ ေရးေတးေတး မႈန္ျပျပ၊ မင္းဖံုးပိတ္ထားတဲ့ခဏ ဆိုတာ . ..။

သံေခ်းတက္တဲ့ေဘာင္နဲ႕  အသက္ရႈတတ္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတခု အတြက္ WD-40 သံုးလို႕မရဘူး။  ၀ီစကီ တလံုးနဲ႕ ေရသန္႕ေရခဲ တထုတ္လိုတယ္။ စဥ္းစားမတတ္တဲ့သစ္ပင္အတြက္ ငါ့မွာ ခုတ္လွဲခြင့္မရွိဘူး။

ေၾကြးဆံုးတဲ့ေကာင္

"အတၱေကာက္ေၾကာင္း"

ငါသိ ငါတတ္၊ ငါသာ ျမတ္၏
သည္ဇမၺဴေပၚ၊ ငါလူေတာ္ဟု
ေမာ္ၾကြား၀င့္၀ါ၊ ငါမွ ငါေလ…။
မ်က္လံုးစံုမွတ္၊ မသိစိတ္က
ဟစ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္၊ ငါလူေတာ္တတ္
ငါလူနပ္ႀကီး၊ အယူသည္းလို႔
ထီးထီးႀကီးက်န္၊ အတၱဆန္လည္း
ဟန္ရပ္ကိုယ့္ဖို႔ မဟုတ္လား…။
အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ၊ သခၤါရတရားေတြ
အျပံဳးမေပးတတ္၊ အ႐ႈံးမေပးတတ္ရင္
`မင္း` ႏွလံုးေသြးရပ္သြားမယ္ သတိထား….။

“အေမ့ရိပ္မွာ ျပန္ခိုလႈံခြင့္ျပဳပါ”

ေ၀းတစ္ေျမကေန
သားအေၾကာင္းေတြးေနၿပီလား?
ေဖြးေနတဲ့ဆံျဖဴမ်ားနဲ႔
သားအတြက္ အရင္လိုပူပန္ေနဆဲလား?
အရင္လို စိတ္ပုတီးန႔ဲ
အေမစိတ္ခရီးႏွင္ဆဲလား?
သားအတြက္ အႏၱရာယ္ျဖစ္မလာေစဖို႔
ေမတၱာပို႔ေနဆဲလား?
တရားသံနာေပ်ာ္ရင္းနဲ႔
သား စာအျပန္ေမွ်ာ္ေနတာလား?
အခုဆိုရင္ အေမ့ရင္ခြင္က ခဲြလာတာ
ဘယ္ေလာက္ၾကာေနၿပီလဲ အေမ
စာမေရးတာ ႏွစ္ခ်ဳိ႕လို႔
အျပစ္ဖို႔လို႔ေနၿပီလား အေမ
မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာလူေတြနဲ႔ အတူေနခဲ့ၿပီးမွ
ပကာသနဆိုတာေတြ သိလာရၿပီ အေမ
ဗလာဘ၀နဲ႔ သားအတြက္
အားတက္စရာ အေမ့ေအးရိပ္
ေခၽြးသိပ္ခြင့္ျပန္ရခ်င္တယ္အေမ။

“အေမ”

ေ၀းတစ္ေျမကေန
သားအေၾကာင္းေတြးေနၿပီလား?
ေဖြးေနတဲ့ဆံျဖဴမ်ားနဲ႔
သားအတြက္ အရင္လိုပူပန္ေနဆဲလား?
အရင္လို စိတ္ပုတီးန႔ဲ
အေမစိတ္ခရီးႏွင္ဆဲလား?
သားအတြက္ အႏၱရာယ္ျဖစ္မလာေစဖို႔
ေမတၱာပို႔ေနဆဲလား?
တရားသံနာေပ်ာ္ရင္းနဲ႔
သား စာအျပန္ေမွ်ာ္ေနတာလား?
အခုဆိုရင္ အေမ့ရင္ခြင္က ခဲြလာတာ
ဘယ္ေလာက္ၾကာေနၿပီလဲ အေမ
စာမေရးတာ ႏွစ္ခ်ဳိ႕လို႔
အျပစ္ဖို႔လို႔ေနၿပီလား အေမ
မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာလူေတြနဲ႔ အတူေနခဲ့ၿပီးမွ
ပကာသနဆိုတာေတြ သိလာရၿပီ အေမ
ဗလာဘ၀နဲ႔ သားအတြက္
အားတက္စရာ အေမ့ေအးရိပ္
ေခၽြးသိပ္ခြင့္ျပန္ရခ်င္တယ္အေမ။